ചുവന്ന തെരുവിൽ നിന്നും വെള്ളിത്തിരയിലേക്ക്; 500 ലൈംഗികത്തൊഴിലാളികളുടെ ജീവിതം പറഞ്ഞ് 'റെഡ്‌ലൈറ്റ് ടു ലൈംലൈറ്റ്'

ബോറോ ഗോളി എന്ന പ്രദേശം പുറംലോകത്തിന് കേവലം ഒരു ചുവന്ന തെരുവ് മാത്രമാണ്. എന്നാൽ അവിടെ ജീവിക്കുന്ന അഞ്ഞൂറോളം ലൈംഗികത്തൊഴിലാളികളും അവരുടെ മക്കളും ചേർന്ന് രൂപീകരിച്ച 'ക്യാം ഓൺ' എന്ന ചലച്ചിത്ര കൂട്ടായ്മയുടെ പോരാട്ടമാണ് ‘റെഡ്‌ലൈറ്റ് ടു ലൈംലൈറ്റ്’

നഗരത്തിന്റെ തെക്കേ അറ്റത്ത്, ദാരിദ്ര്യം തളംകെട്ടി നിൽക്കുന്ന കാളിഘട്ടിലെ ബോറോ ഗോലി എന്ന ചുവന്ന തെരുവ്. അവിടെ ജീവിക്കുന്ന 500-ഓളം ലൈംഗികത്തൊഴിലാളികളും അവരുടെ മക്കളും ചേർന്ന് രൂപീകരിച്ച ഒരു ഫിലിം കളക്റ്റീവ്, 'കാം ഓൺ'. തങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിലെ കയ്പ്പേറിയ അനുഭവങ്ങളെ സിനിമയാക്കി മാറ്റുന്ന ഈ സംഘത്തിന്റെ യാത്രയാണ് ബിപുൽജിത് ബസു സംവിധാനം ചെയ്ത 'റെഡ്‌ലൈറ്റ് ടു ലൈംലൈറ്റ്' എന്ന ഡോക്യുമെന്ററി. ബി.സി.യുടെ പ്രശസ്തമായ 'സ്റ്റോറിവില്ലെ' വിഭാഗത്തിൽ ഉൾപ്പെടുത്തി പുറത്തിറങ്ങിയ ഈ ചിത്രം, തങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്ന കൊടിയ പീഡനങ്ങളെയും അവഗണനയെയും കലയിലൂടെ പ്രതിരോധിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ഒരു കൂട്ടം മനുഷ്യരുടെ ജീവിതമാണ് പകർത്തിയിരിക്കുന്നത്.

കലയിലൂടെയുള്ള അതിജീവനം

'നുപുർ: ദ സ്റ്റോറി ഓഫ് ടു സിസ്റ്റേഴ്സ്' എന്ന പേരിൽ ഒരു ഫിക്ഷൻ ചിത്രം നിർമ്മിക്കാനുള്ള തയ്യാറെടുപ്പിലാണ് കാം ഓൺ സംഘം. പന്ത്രണ്ടാം വയസിൽ അമ്മാവൻ നേപ്പാളിൽ നിന്നും പണത്തിനുവേണ്ടി വിറ്റ ഒരു സ്ത്രീയുടെ മകനായ റബിനാണ് ഈ സിനിമയുടെ സംവിധായകൻ. ചുവന്ന തെരുവിലെ ഓരോ ഇടവഴിയിലും പ്രണയവും ഭീഷണിയും ഒരുപോലെ ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ടെന്ന് റബിൻ പറയുന്നു. തങ്ങളുടെ സങ്കടങ്ങളിൽ നിന്നും വേദനകളിൽ നിന്നും മനോഹരമായ കല കെട്ടിപ്പടുക്കാനുള്ള ഈ മനുഷ്യരുടെ ശ്രമം ആരെയും കണ്ണീരണിയിക്കുന്നതാണ്.

മറനീക്കി പുറത്തുവരുന്ന ജീവിതങ്ങൾ

ഡോക്യുമെന്ററിയിലെ പ്രധാന കഥാപാത്രങ്ങളിലൊരാളായ മീന ഹൽദാർ, തന്റെ കൈക്കുഞ്ഞുമായി ഭർത്താവിന്റെ വീട്ടിൽ നിന്നും പുറത്താക്കപ്പെട്ട ശേഷമാണ് ബോറോ ഗോലിയിൽ എത്തുന്നത്. ഒരു ടാക്സി ഡ്രൈവർ നൽകിയ സഹായമാണ് അവരെ അവിടെ എത്തിച്ചത്. ജീവിതം തകർന്നടിഞ്ഞപ്പോൾ കൂടെ നിന്നത് അവിടുത്തെ സ്ത്രീകളായിരുന്നുവെന്ന് മീന ഓർക്കുന്നു. ചിത്രത്തിലെ മറ്റ് താരങ്ങളായ ശ്രീന ഖാത്തൂനും അഫ്‌സാര ഖാത്തൂനും തങ്ങളുടെ ജീവിത സാഹചര്യങ്ങളോട് മല്ലിട്ട് മുന്നേറുന്നവരാണ്. മൺകൂടുകളിൽ പ്ലാസ്റ്റിക് മുത്തുകൾ പതിച്ച് ഉപജീവനം കണ്ടെത്തുന്ന ശ്രീന, ലൈംഗികത്തൊഴിലിലേക്ക് വലിച്ചിഴയ്ക്കപ്പെടാതിരിക്കാൻ പൊരുതുന്നവളാണ്.

വിമർശനാത്മകമായ കാഴ്ചപ്പാട്

ചിത്രം വളരെ വൈകാരികമാണെങ്കിലും, ഇതിലെ സ്ത്രീ കഥാപാത്രങ്ങൾക്ക് വേണ്ടത്ര ആഴം നൽകുന്നതിൽ സംവിധായകൻ പരാജയപ്പെട്ടുവെന്ന് 'ദി ഗാർഡിയൻ' റിവ്യൂവിൽ പരാമർശിക്കുന്നത്. സിനിമയുടെ സാങ്കേതിക വശങ്ങളും എഡിറ്റിംഗും പുരുഷന്മാരുടെ നിയന്ത്രണത്തിലായതിനാൽ, സ്ത്രീകളുടെ യഥാർത്ഥ ശബ്ദം പലപ്പോഴും പശ്ചാത്തലത്തിലേക്ക് ഒതുങ്ങിപ്പോകുന്നുണ്ടോ എന്ന ചോദ്യവും ഉയരുന്നുണ്ട്. സംവിധായകൻ റബിന്റെ സ്വന്തം ജീവിതം പോലും വളരെ ചുരുങ്ങിയ രീതിയിൽ മാത്രമേ സിനിമയിൽ പരാമർശിക്കുന്നുള്ളൂ. ഒരു സെക്സ് വർക്കറുടെ മകനായി വളർന്ന്, കയ്പ്പേറിയ അനുഭവങ്ങൾക്കിടയിലും എങ്ങനെയാണ് അദ്ദേഹം കലയെ ചേർത്തുപിടിച്ചത് എന്നതിന് കൂടുതൽ വ്യക്തത ആവശ്യമായിരുന്നുവെന്ന് നിരൂപകർ കരുതുന്നു.

ഒരു വലിയ മാറ്റത്തിന്റെ തുടക്കം

കുറവുകൾ ഉണ്ടെങ്കിലും, ലോകം കാണാൻ ആഗ്രഹിക്കാത്ത ഒരു വിഭാഗത്തിന്റെ ജീവിതം വെളിച്ചത്ത് കൊണ്ടുവരാൻ ഈ ഡോക്യുമെന്ററിക്ക് സാധിച്ചു. നിരാശയുടെയും പ്രതീക്ഷയില്ലായ്മയുടെയും ഇടയിൽ നിന്നും പ്രതീക്ഷയുടെ ചെറിയ കിരണങ്ങൾ കണ്ടെത്താൻ ശ്രമിക്കുന്ന ഈ മനുഷ്യർ ഓരോരുത്തരും ഓരോ പാഠമാണെന്നാണ് റിപ്പോർട്ടുകൾ.